tag:blogger.com,1999:blog-52002252011-04-21T10:57:10.442-07:00nimkatchoobihttp://www.blogger.com/profile/02209615011663155623noreply@blogger.comBlogger731100tag:blogger.com,1999:blog-5200225.post-54292870029806949502007-11-24T00:26:00.000-08:002007-11-24T00:27:29.158-08:00مي نشيند روبرويم. با آن چشمهاي زيبا كه يك دنيا عشق را در خود گنجانده اند. با همان نگاه آشنا و عاشق هميشه! مي نشيند روبرويم. درست مثل همان وقتها.همانطور مشتاق و بي قرار. نگاهش را بر نمي دارد.طاقت نمي آورم. نگاهم را مي دزدم. كم مي آورم انگار...هيچ فرقي نكرده است. روزهامان دگرگون شده اند. انتظار لحظه هامان سر آمده است. در كنار هم آرام گرفته ايم. و او!! هيچ فرقي نكرده است!هنوز هم وقتي از پس بوقي choobihttp://www.blogger.com/profile/02209615011663155623noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5200225.post-1141204326208627752006-03-01T01:08:00.000-08:002006-03-01T01:12:06.220-08:00" من عاشق شدم! عشق زمینی عشق آدمیزاد به آدمیزاد!..."مدتهاست ننوشته ام! حسی غریب در وجودم رخنه کرده است. حسی که به زبان نمی آید. بر روی سطح هموار صفحه نمی نشیند. می رقصد و می شنگد و آرام نمی گیرد!حسی وجودم را فرا گرفته است!زیباترین واژه ها راحت به زبان این و آن جاری می شود. غریب است برایم سخنانشان! که چگونه اینقدر ساده...! شاید به دروغ می گویند. فریب می دهند! شاید هم خود فریب می خورند از خودشان،choobihttp://www.blogger.com/profile/02209615011663155623noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5200225.post-1136913122381366422006-01-10T09:08:00.000-08:002006-01-10T09:12:02.393-08:00دلم می خواست این جمله ها را نمی نوشتم. دلم می خواست بگویمشان، فریادشان کنم!اشک امانم نمی دهد...عرفات!زلال اشک بر کویر گونه! .. نمی توانم خودم را در آینه ببینم!گمانم گونه هایم گل انداخته اند ...عرفات! زلال اشک بر کویر گونه ها! اشک آرام. نرم . بی صدا و خاموش.لذت سفر. نه! طعم تازه ی هجرت. تمنای یار و گریه و لابه. نوازش ها و بوسه های بی امان. دستان گرم و نوازشگر یار در دل این صحرای سراسر سفید، بیش ازchoobihttp://www.blogger.com/profile/02209615011663155623noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5200225.post-1132301824532837242005-11-18T00:12:00.000-08:002005-11-18T00:17:04.533-08:00در این سکوت سوت و کور و سرد و پوشالیاز لحظه های ناب و از احساس خود خالیلم داده بر فرش اتاقی گرم، غرق فکرآمیخته با خاطرات پوچ و توخالییک لحظه تصویری بساز از دست خون آلودآنجا که آویزان شده بر دار یک قالییا آن پسر بچه که با اصرار می گویدچیزی بخر آقا! ببر جوراب یا شالی!مردی کنار راه تنگ کوچه می میردعید است و تو، در فکر تنگ و ماهی سالیفریاد دل صد بار در اعماق خود پوسیدیکبار اما تو نپرسیدی چرا لالی!choobihttp://www.blogger.com/profile/02209615011663155623noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5200225.post-1130321775145804742005-10-26T03:13:00.000-07:002005-10-26T03:16:15.153-07:00ماه هاست ننوشته ام! دل دیوانه دیگر سخت گرفته است. خود را بر دیواره ها ی سنگی تن می کوبد. دیگر نمی خواهد، نمی خواهد در حصار همیشه باقی بماند! باور نمی کنم! سفری عظیم رفته ام. سفری که نمی گویم لحظه لحظه اش بی نظیر بود و بی مانند، اما لحظه هایی بی نظیر و بی مانند، مرا به ملکوت خداوندی پیوند داده بود. و اینهمه آنقدر روشن بود و آشکار که حتی اگر بخواهی هم، انکارش نتوانی کرد. و حال! گمان می کردم که به choobihttp://www.blogger.com/profile/02209615011663155623noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5200225.post-1116399257622631842005-05-17T23:45:00.000-07:002005-05-17T23:54:17.626-07:00سلام!حرفهاي زيادي هست براي نوشتن، نمي دونم چرا اما..! اما چي؟! نمي دونم! شايد بهتر باشه با يه شبه شعر شروع كنم، هان!..."عاشقانه هايت را حراج كرديبه بهاي چتري از جنس ترديدمي ترسيدي از خيس شدن!حالا،با چتر كهنه چه مي كنيبي باران عشق؟!!"choobihttp://www.blogger.com/profile/02209615011663155623noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5200225.post-1105354914477650032005-01-10T02:57:00.000-08:002005-01-10T03:01:54.476-08:00سالها در انتظار کسی هستی. چشمهایت را با تمام نیرو باز نگه داشته ای و اکسیر خواب را از یاد برده ای. ...سالها در انتظار کسی هستی. همه می آیند و می روند. همه آرام و بی صدا می گذرند. و تو در میان آمد و شد مسافران غریبی که تنها لحظه ای میهمان قاب چشمان تواند، در جستجوی آشنایی هستی.
چشمهایت مدام از این سو به آن سو می دود، نکند که بیاید و برود و تو غافل بمانی. نکند که لحظه ای بی حواسی انتظاری دوباره را choobihttp://www.blogger.com/profile/02209615011663155623noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5200225.post-1094910180141366832004-09-11T06:41:00.000-07:002004-09-11T06:43:00.143-07:00بس است هر چه برای دیگران گفتیم
بس است هر چه برای دیگران شنیدیم
بس است هر چه برای دیگران خندیدیم
بس است هرچه سنگینی نقاب را به جان خریدیم،
نفسهامان بوی دیگری داد
و برای دیگری مردیم.
برای خود زندگی خواهم کرد!
بگذار بگویند خودخواه زنده بود
و خودخواه مرد!
خودخواه " بودن" بهتر از برای دیگران " نبودن" است!
choobihttp://www.blogger.com/profile/02209615011663155623noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5200225.post-1094102983663049972004-09-01T22:27:00.000-07:002004-09-01T22:29:43.663-07:00دلم را گم کرده ام.
بیابیدش،
سهمتان یک دل بی قرار!
choobihttp://www.blogger.com/profile/02209615011663155623noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5200225.post-1093490731672786612004-08-25T20:21:00.000-07:002004-08-25T20:25:31.673-07:00مرد خسته، پاهای آبله بسته اش را وامانده تر از همیشه به دنبال خود می کشید. چند قدمی به جلو برمی داشت و دوباره و دوباره به زمین می افتاد. نیزه های سوزان خورشید، محکم و بی واسطه بر تن نحیفش فرو می آمد. دیگر از این تکرار بیهوده خسته شده بود. از جستجوی هیچ به تنگ آمده بود و توان پیش رفتن نداشت. خسته تر از آن بود که بتواند روی پا بایستد یا آنکه برای آرزوهای غبار گرفته ای که حالا به جای انتظار بوی تردیدchoobihttp://www.blogger.com/profile/02209615011663155623noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5200225.post-1085988672117383922004-05-31T00:30:00.000-07:002004-05-31T00:31:12.116-07:00گفتم...!
گفتم بخند
اشکی به روی گونه ی او غلطید!
گفتم ببار
با لحن آمرانه ی خود خندید!
گفتم برای من از آسمان بگو
با من سخن نگفت!
گفتم به گوش باش و ز چون و چرا مگو
صد غنچه از کویر لب تشنه اش شکفت!choobihttp://www.blogger.com/profile/02209615011663155623noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5200225.post-1085907239587692662004-05-30T01:51:00.000-07:002004-05-30T01:53:59.586-07:00واژه ها را گم كرده ام!
« دفترهاي سبز » را مي گشايم! كتاب زيبايي ست. مجموعه ي اشعار و نثرهاي شاعرانه ي شريعتي! كه بايد به دستهاي سبزي هديه مي شد. اما چه مي شود كرد، گاهي جرأت آنگونه مي ميرد و ترس آنگونه ريشه مي دواند كه فراموش مي كني حرفي براي گفتن هست! و دستي براي بخشيدن!
صفحه ي اول را مي گشايم. به دست نوشته هاي خود خيره مي مانم؛
شبي خواهد آمد
شبي كه وسعت غمت آنقدر باشد
كه بشود قسمتش كرد!
و choobihttp://www.blogger.com/profile/02209615011663155623noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5200225.post-1084081169575386542004-05-08T22:39:00.000-07:002004-05-08T22:43:52.280-07:00نوشته ام نصفه نیمه رها شده، می دانم. برای نوشتن، جز آمیزه ی کاغذ و قلم و خرده ای ذوق، حسی، یقینی باید، که این روزها نیست!!!
دیشب دوباره بزم من و دل مهیا بود. دوباره دلتنگی را میهمان اضطراب لحظه ها کردم تا در خلوت خاموش شب، جام فراموشی سرکشیم و عهدی دوباره ببندیم. دوباره با خود پیمان بستم. عهد کهنه ی دیروز را تازه کردم، و بر تازگی زخم امروز مرهم نهادم! دیشب دوباره دست در دست تنهایی تا دور دست choobihttp://www.blogger.com/profile/02209615011663155623noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5200225.post-1083176113343642342004-04-28T11:15:00.000-07:002004-04-28T11:19:22.590-07:00از کنارم می گذری آرام،
نگاهم را بی مهابا می دزدم
نکند آن همه که ایستاده اند
بخوانند آنچه را هرگز نخوانده ای!choobihttp://www.blogger.com/profile/02209615011663155623noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5200225.post-1082518974462194662004-04-20T20:42:00.000-07:002004-04-20T20:46:53.233-07:00آینه ام انگار
در برابر تو!
سنگ که می شوی
صد پاره می شوم،
نقش تو در هر گوشه موج می زند!choobihttp://www.blogger.com/profile/02209615011663155623noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5200225.post-1081524635718328962004-04-09T08:30:00.000-07:002004-04-09T08:34:19.436-07:00شب،
سکوت،
کویر...!
در پیچ و تاب جاده گم شده ام! غروب این راه، زیباتر از آن است که به یاد بیاورم بر روی صندلی های گرفته ی اتوبوسی نشسته ام، که می رود تا در میانه ی این رفتن و رفتن ها روزم را به شبی دیگر پیوند زند! از یاد برده ام انگار که نگاهی آشنا یا غریب دنبالم می کند تا در نهایت صمیمیتی پوشالی، عشقی را که از نگاهم می تراود جامه ی شرمساری بپوشاند.
چشم دوخته ام به راه، و دل باخته ام به غربت غریبchoobihttp://www.blogger.com/profile/02209615011663155623noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5200225.post-1080150185297710412004-03-24T09:43:00.000-08:002004-03-24T09:47:09.500-08:00ایستاده بودم. جایی میان آسمان و زمین! و هیچکس انگار، سردرگمی مرا باور نداشت.
من از زمین رها شده بودم! سالها بود که در میان هیاهوی آدمیان، گامهایم را بلند بر می داشتم، تنها به این امید که دیگر بار بر زمین فرو ننشیند. گامی دیگر اما چون پتکی دوباره در من فرو می نشست. دوباره فرو می ریختم. آوار می شدم. در خود می شکستم و می مردم. توان دوباره پریدن در من نبود اما...! شاید این، تنها امید رهایی بود که choobihttp://www.blogger.com/profile/02209615011663155623noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5200225.post-1079265244630443262004-03-14T03:54:00.000-08:002004-03-14T03:57:14.250-08:00صفحه های دست نخورده ی کتاب یکی یکی از روبه روی دیدگانم می گذشت. برگی دیگر از تقویم نکته های بی سر و ته ورق می خورد. دوباره میان واژه هایی که خوانده بودم اما نمی شناختم، گم می شدم. ترسی غریب وجودم را فرا می گرفت. به خود می لرزیدم. کتاب را کنار می گذاشتم تا لحظه ای از رشته های به خود تنیده ی افکار درهم رها شوم.
فایده ای نداشت! خسته بودم. خسته و دلتنگ!
دلتنگ لحظه ای آرامش، بر روی نیمکتی که روزها choobihttp://www.blogger.com/profile/02209615011663155623noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5200225.post-1075570746733827022004-01-31T09:39:00.000-08:002004-01-31T09:41:19.310-08:00دل تنهايم، تنهايي انبوه دلت را باور نكرد.
وسعت تنهاييش را به تو بخشيد،
و گمان كرد كه در اجماع ميان دو تنهايي،
ديگر تنها نخواهي ماند!
تنهائي هايم، نشسته به زورق اميدوار دل،
در ميان امواج خروشان دلت گم شد.
تو ماندي و همان دل و همان انبوه،
من ماندم و، ...دلي كه ديگر نبود!choobihttp://www.blogger.com/profile/02209615011663155623noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5200225.post-1074881094790676892004-01-23T10:04:00.000-08:002004-01-23T10:06:57.140-08:00« تو بسيار بيشتر از آنكه مي توانم بگويم، مي شنوي. تو آگاهي را مي شنوي. تو با من، به جايي مي روي كه واژه هاي من نمي توانند تو را ببرند! »
يادها ي آبي ديروز!
همه چيز از آينه آغاز شد، آري! درست يادم است!
تكيه داده بودم به صندلي روزمرگي و با چشمهايي كه در پس نقاب عادتهاي ديرينه پنهان بود، بر روي بيهودگي خطوط دنياي مجازي مي دويدم. از خطي به خطي ديگر و از صفحه اي به صفحه ي ديگر! در پي چيزي بودم انگارchoobihttp://www.blogger.com/profile/02209615011663155623noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5200225.post-1074333432729244252004-01-17T01:57:00.000-08:002004-01-17T01:59:06.030-08:00وقتي ستاره ها به خود مي لرزند!
گوشه ي پرده را آهسته و آرام كنار مي زنم، لاي پنجره را باز مي كنم و يواشكي به سويش خيره مي شوم. هنوز همانجا نشسته، به من لبخند مي زند! ستاره را مي گويم! در دل آسمان خانه دارد اما، نمي دانم چرا امشب هوايي زمين شده است! هوايي يك دل بي ستاره ي تاريك!!
از سر شب تاحالا، همه ي حواسم را پرت كرده است! يك جور عجيبي نگاهم مي كند! من مثل هميشه ام، سر به هوا و بازيگوش! اما او choobihttp://www.blogger.com/profile/02209615011663155623noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5200225.post-1073465324143166292004-01-07T00:48:00.000-08:002004-01-07T00:50:24.310-08:00آسمان مي بارد!
سالهاست به اين مي انديشم كه چرا اشكهاي آسمان تازه ام مي كند؟!
گمان مي كردم نمي فهممش،
امروز به دنبال آنم كه اشكي بريزم،
كه تازه ات كند!
نه تلخ، نه شور،
اشكي با طعم تازه ي تازگي!choobihttp://www.blogger.com/profile/02209615011663155623noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5200225.post-1073023731797998732004-01-01T22:08:00.000-08:002004-01-01T22:10:25.746-08:00تقديم به همه آنها كه رفتند. و دلخستگاني كه ماندند تا صداي غريب هق هقشان جنون زمين را فرو نشاند؛
قصه ي سمانه!
شب ز راه مي رسيد
باد آشنا و وحشي هميشه مي وزيد
سرد بود و شهر پير،
بي رمق ز رنج هفته اي كه مي گذشت
نقش خوب خواب را به صفحه مي كشيد
شب ز راه مي رسيد
مرد خسته، راه خانه، ضربه اي خفيف
باز هم ولي سمانه مي شنيد
باز هم ولي سمانه مي دويد
شب ز راه مي رسيد
دختري بهانه مي گرفت
در ميان قيل و قال choobihttp://www.blogger.com/profile/02209615011663155623noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5200225.post-1072688087067794692003-12-29T00:54:00.000-08:002003-12-29T00:56:16.060-08:00انا لله و انا اليه راجعون!
فاجعه ي عظيم زلزله ي بم رو به همه ي مردمان ايران زمين تسليت مي گم! به خاطر عزيزاني كه رفته اند، و خيلي بيشتر به خاطر بازمانده ها! به خاطر چشمهايي كه يادشون رفته كي بايد ببارن، دلهايي كه يادشون رفته كي بايد بطپند و دستهايي كه سالهاست از ياد برده اند كه كجا و كي بايد ياريگر باشند! به خاطر اونچه كه هستيم و اونچه كه نمي خواهيم باورش كنيم! و... به خاطر همه ي اينها به خودم و choobihttp://www.blogger.com/profile/02209615011663155623noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5200225.post-1071899924736247052003-12-19T21:58:00.000-08:002003-12-19T22:00:01.733-08:00و قاب ماه چه زيباست، وقتي تصوير دست به چانه ي تو را بر خود نقش مي زند! تو را كه در اين تاريكي شب مرا مي پايي و مي درخشي، نكند كه در گذار از كوچه پس كوچه هاي دل، جايي پايي به لغزش بيفتد و بيراهه اي به راه مقدم شود!
بودنت آرامم مي كند! آري! خاطره ي اين بودن سخت زيباست! و من بي آنكه غرق شوم، همچون آن ماهي كوچك بازيگوش، در اين زيباي بي نهايت غوطه ور مي شوم و مستانه به رقص در مي آيم!
تو نه آني كه به choobihttp://www.blogger.com/profile/02209615011663155623noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5200225.post-1071143734819800542003-12-11T03:55:00.000-08:002003-12-11T03:56:40.280-08:00نديدي،
يا نخواستي ببيني؟!
كداميك؟!!
دلم آن پرنده ي محبوس بود، در حصار سنگي تن، كه تصوير زيباترين گريز دنيا را در آئينه ي چشمان تو ديد. و رهايي را از قاب وجود تو الهام گرفت. در فضاي بي كران آسمان آبي خيالت پر گشود و برخاست. و خواست! خواست كه پرنده باشد! پرنده بماند! خواست كه پرواز را آنگونه كه بايد معنا كند! و آنوقت!!! نمي دانم! نديدي؟! يا نخواستي ببيني؟!! نگاهت خود كمندي شد و دامي دوباره! choobihttp://www.blogger.com/profile/02209615011663155623noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5200225.post-1070633107439565762003-12-05T06:05:00.000-08:002003-12-05T06:06:13.890-08:00پرنده با بال و پرهاي رنگينش مفتون ميله هاي آهني ست،
من با تن در مرداب مانده ام، شيفته ي پرواز!
پرنده رؤياهايش را براي دلبستگي هايش به باد مي دهد،
من هستيم را براي رؤيايم!
پرنده در هواي آب و دانه مي خواند،
من در هواي تو!
راستي؛
كي بال و پرم مي دهي؟!choobihttp://www.blogger.com/profile/02209615011663155623noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5200225.post-1069998307306614832003-11-27T21:45:00.000-08:002003-11-27T21:45:54.716-08:00تمام توانم را به كار مي گيرم. همه ي احساسم را فرا مي خوانم. تمام وجودم را قطره اشكي مي كنم بر چهره ي مچاله ي كاغذ، يا مركبي كه بر سفيدي اين صفحه بنشيند و حكايت سياهي دل باز نشاند!
دستم ولي دوباره مي لرزد! خودنويس سياهم بي هوا بر روي صفحه مي لغزد و جوهر وجود، سپيدي صفحه را به سياهي رنج فرا مي خواند. بي آنكه حرفي از جنس حضور در ميان نهاده باشد! بي آنكه طرحي بر صفحه ي دلي نشانده باشد! يا آنكه نقشي choobihttp://www.blogger.com/profile/02209615011663155623noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5200225.post-1068797872629638322003-11-14T00:17:00.000-08:002003-11-14T00:22:47.983-08:00يا علي گفتيم و ...!
دوش مرغ دل ز تن آزاد شد
حنجره بغض دو صد فرياد شد
در ميان خواب و خنيا و خيال
خاطري از بي نشاني شاد شد
يك نفر بر زخم دل مرهم نهاد
جان بي سامـان من آبـاد شد
بر در آباده ي دل ديده دوخت
خاك بنيادم خراب آباد شد
كودك دل در هواي جام مي
خالي از انديشه ي استاد شد
جان به جوش آمد درون سينه، باز
هـسـتيـم تـكرار بـادابـاد شد
در ميان تند باد لحظه ها
تار و پود اين قفس بر باد شد
دل كه choobihttp://www.blogger.com/profile/02209615011663155623noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5200225.post-1068229135399406922003-11-07T10:18:00.000-08:002003-11-07T10:19:15.326-08:00بي تابم امشب! آري! باز هم بي تابم و بي قرار!
در من انگار كسي دوباره برخاسته است! كسي كه سياهي اين شب را برنمي تابد. و سنگيني لحظه ها بي تابش مي كند!
كسي در من برخاسته است! كسي كه سرشار است براي گفتن!
گوش شنيدن داري؟! آري! مي دانم! مي دانم كه چنين است. تو هميشه براي شنيدن مهيا بوده اي. آنكه هر بار جايي ميان نگفته ها جا مي ماند، منم! آنكه بغض امانش نمي دهد، منم! آنكه لابه هايش مجال گريستن و گريستنشchoobihttp://www.blogger.com/profile/02209615011663155623noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5200225.post-1067433269069207232003-10-29T05:14:00.000-08:002003-10-29T05:18:55.496-08:00لحظه هاي انتظار
درون محكمه ي جان خسته، قاضي عقل
بدون رحم و مروت نداي خود سر داد
و حكم خود برخواند
كه او نمي آيد!
و رو به پيكر دل كرد و بعد او را گفت:
« وكيل بي مايه
بساط خود برچين
كه او نمي آيد!»
ـ ميان ما باشد ـ
دمي به دل گفتم
كه راست مي گويد
بيا كه ريشه ي اين عشق را براندازيم
و با كس دگر و در ديار دگر
بساط عشق نو و تازه اي بيندازيم.
و نيزه ي اين حرف
بلور قلب كوچك من را
دو نيم كرد و شكست.
و choobihttp://www.blogger.com/profile/02209615011663155623noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5200225.post-1066823000122284742003-10-22T04:43:00.000-07:002003-10-22T04:43:19.660-07:00سكوت! سكوت! سكوت!
يك سكوت گرد ممتد! به امتداد درد و وسعت رنج.
يادمه زماني اونقدر همهمه وهياهو و فرياد بر پا بود، و ازدحام هميشگي صدا اونقدر به گوش دل طنين مي انداخت، كه هميشه مثل بچه هاي قهر كرده و گرفته، توي خلوت خانه ي كوچك خودش كز مي كرد و به قول قديمي ها گوشه ي عزلت مي گزيد!!
آره! درست يادمه. اونوقت من بي دل بزرگان طايفه ي عقل رو مي خواستم و به لابه و التماس از بي دلي شكوه مي كردم و تقاضاي choobihttp://www.blogger.com/profile/02209615011663155623noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5200225.post-1066208672835365472003-10-15T02:04:00.000-07:002003-10-15T02:04:32.983-07:00گيرم كه دست شكسته ام را بستم،
قلم خسته ام را به هزار وعده به كار بستم!
گيرم از چنگال هزار لاي ترديد رستم!
با جوهردان خالي دل چه كنم؟!!choobihttp://www.blogger.com/profile/02209615011663155623noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5200225.post-1065935193014423982003-10-11T22:06:00.000-07:002003-10-11T22:06:33.080-07:00عاميانه هاي ا نتظار!
يه روز از همين روزا مي ياد و غوغا مي كنه
تو كوچه پس كوچه ها آشوب و بلوا مي كنه
مي ياد و با يه بغل نرگس خوشبوي سفيد
دل هر عاشقي رو واله و شيدا مي كنه
مي ياد از دشت جنون ريشه ظلمو مي كنه
يه زمين سبز و صاف و ساده بر پا مي كنه
گرگاي سياه شب لاف مي زنن عاشقشن
دل صد رنگشونو مي ياد و رسوا مي كنه
خيلي وقته ديده ها چيزي به جز غم نديده
مي ياد و چشمامونو غرق تماشا مي كنه
اينجا choobihttp://www.blogger.com/profile/02209615011663155623noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5200225.post-1065679759657837112003-10-08T23:09:00.000-07:002003-10-08T23:09:19.710-07:00من مي خواهم بدانم كه راستي راستي زندگي يعني اينكه تو يه تكه جا،
هي بروي و
برگردي و
ديگر هيچ؟!!
ماهي سياه كوچولوchoobihttp://www.blogger.com/profile/02209615011663155623noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5200225.post-1064311665430527782003-09-23T03:07:00.000-07:002003-09-23T03:07:45.523-07:00داستان يك سيب!
ديشب شهرزاد شده بودم!
شهرزاد قصه گو! قصه گويي كه خود براي «خود» قصه مي گويد. از كلاف هزاران حرف، كلمه مي بافد و بافيده ي كلماتش را بر تن خويش مي پوشاند! تا به «خود» گرما بخشد، جرأت بخشد. تا به «خود» بياموزد كه گاهي، گاهي زندگي متفاوت از آن چيزي ست كه گمان مي كنيم بايد باشد!
آري، ديشب شهرزاد شده بودم. و براي خود مي گفتم؛
حكايت آن مرد صبور را كه روزي از كنار پرچين باغي گذشت. گذشت بيchoobihttp://www.blogger.com/profile/02209615011663155623noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5200225.post-1063693079485564372003-09-15T23:17:00.000-07:002003-09-15T23:25:56.266-07:00شيراز. 16 شهريور 82. حافظيه.
شب، قرص كامل ماه، ستاره هاي سوسوزن آسمان خيال، نسيم ملايم يك شب تابستان، صداي آشناي نزديكترين همسفران زندگيم، خنده هايشان به نگاه مات من، و تصوير تو! تصوير تو بر قاب ماه، در عمق صفحه ي بي كران آسمان، در ميان موج ملايم آبهاي آن حوض كوچك كاشي!
و صدايت! در زمزمه ي آرام باد، در گفتگوي بي پايان برگهاي بلند نخلهاي زينتي باغ، در نجواي ماهيان قرمز رقصان بر آب!
و عطر دل choobihttp://www.blogger.com/profile/02209615011663155623noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5200225.post-1063416387928994712003-09-12T18:26:00.000-07:002003-09-12T18:26:27.880-07:00سلام!
با نامه نوشتن بر صفحه ي چوبي نيمكت چندان عجين نيستم. اما چه مي شود كرد! گاهي تاخيري طولاني وادارت مي كند كه متفاوت باشي، و متفاوت بنويسي! چند روز گذشته را در سفر بودم. سفر به دياري زيبا و بي نظير، كه عظمت سرزمين باستاني مان و شكوه و شوكت مردمان آن روزگاران را از يك سو، و لطافت روح و توانمندي قلم و بلنداي بي كران انسانيت را از سوي ديگر در خود گنجانده است. اگر فرصتي بود و مجالي، از آنچه بر choobihttp://www.blogger.com/profile/02209615011663155623noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5200225.post-1062478593608571692003-09-01T21:56:00.000-07:002003-09-01T21:56:33.610-07:00من
تو را
براي شعر
بر نمي گزينم
شعر مرا
براي تو
بر گزيده است.
در هشياري
به سراغت نمي آيم.
هر بار
از سوزش انگشتانم
در مي يابم كه باز
نام تو را نوشته ام!
«حسين منزوي» choobihttp://www.blogger.com/profile/02209615011663155623noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5200225.post-1061957497965670962003-08-26T21:11:00.000-07:002003-08-27T12:50:59.866-07:00در جواب يك سوال!
حافظ:
اگر آن ترك شيرازي بدست آرد دل ما را
به خال هندويش بخشم سمرقند و بخارا را
صائب:
اگر آن ترك شيرازي بدست آرد دل ما را
به خال هندويش بخشم سر و دست و تن و پا را
هرآنكس چيز مي بخشد ز مال خويش مي بخشد
نه چون حافظ كه مي بخشد سمرقند و بخارا را
شهريار:
اگر آن ترك شيرازي بدست آرد دل ما را
به خال هندويش بخشم تمام روح اجزا را
هرآنكس چيز مي بخشد بسان مرد مي بخشد
نه چون صائب كه مي choobihttp://www.blogger.com/profile/02209615011663155623noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5200225.post-1061614120945991582003-08-22T21:48:00.000-07:002003-08-22T21:48:40.830-07:00با من سخن بگو!
برايت مي نويسم! براي تو يكتا كه عظمتت، و شكوهت، و جبروتت همواره مرا به بهتي عظيم فرو برده است. براي تو كه نمي دانم در وجودم رخنه كرده اي، يا وجودم در گوشه اي از عظمت بي پايانت لانه گزيده است!
براي تو اي مهربان! براي تو كه مي آفريني. براي تو كه نيافريده رها مي كني و رها نكرده، دست مي گيري. مهر عطا مي كني و انگشتان كوچك كودك مهرت را، راه نيفتاده به دستان هجر مي سپاري! در غم هجرت choobihttp://www.blogger.com/profile/02209615011663155623noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5200225.post-1061250230774780622003-08-18T16:43:00.000-07:002003-08-20T03:12:02.900-07:00ساعتهاست كه شب از نيمه گذشته و من، هنوز بيدارم! خواب از چشمانم رخت بر بسته و لشكر عظيم هزاران سوار ياد و خاطره و روياي نيمه تمام، سرزمين وجودم رو تا سر حد فتح در نورديده! و من همچنان حيران و مبهوت، انگار كه تنها ناظر كوچكي هستم، در ميان عظمت شگفت طوفاني كه هر لحظه ترس و هراس تازه ي نابودي رو در من زنده مي كنه! نابودي خود و رها شدن از بند هاي هميشگي من! مني كه هميشه با من بوده و انگار، حالا چون choobihttp://www.blogger.com/profile/02209615011663155623noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5200225.post-1060865760608585282003-08-14T05:56:00.000-07:002003-08-14T06:00:36.513-07:00گاهي تنها شعر، تنها موسيقي آرام وزن و قافيه و رديف، درياي طوفاني دل را به آرامش مي خواند. گاهي وقتها، واژه كفايت نمي كند. امواج سر كشيده ي دل به حرف راضي نمي شوند. گاهي، گاهي فقط بايد بسرايم! هرچند ناشيانه و نا موزون.
مي دانم كه زنجير كلماتم هنوز به هيبت و قامتي موزون نرسيده اند. براي خوب نوشتن زمان لازم است. اما گاه، دل ديوانه تنها به نوشتن راضيست. اين يك بار را هم بر من ببخشيد. پس از اين قلم choobihttp://www.blogger.com/profile/02209615011663155623noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5200225.post-1060347868550941892003-08-08T06:04:00.000-07:002003-08-08T06:04:28.450-07:00تا جمعه اي ديگر!
باز هم گذشت
باز هم نديدمش
صفحه اي دگر ز جمعه رفت و من نخواندمش
باز هم اميد مرد
رنگ واژه ها پريد
انتظار كهنه جان گرفت و قلب تازه اش تپيد
باورم نمي شود!
باز هم غروب شد
باز هم دو چشم آسمان آبي خيال
خون چكيد و سرخ و بي فروغ شد
شب - شب سياه بي اميد -
باز هم ز راه مي رسيد
درد تازه اي جوانه مي زند
ساق آه من به ماه مي رسد
روزهاي هفته مي رود
طفل انتظار من كبير مي شود
در ميان روزهاي رفته choobihttp://www.blogger.com/profile/02209615011663155623noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5200225.post-1059648747707438402003-07-31T03:52:00.000-07:002003-07-31T03:52:27.536-07:00به ياد او!
روزي چو جامي رنك عشق، مست و شكوفا مي شوم
در باغ بي رنگ دلت، همرنگ مينا مي شوم
بر روي بي پايان ترين درياي دردي ماندگار
چون تكه چوبي بي ريا، تسليم غمها مي شوم
از عمق اين درياي غم آن دم كه مي بينم تو را
همچون غيوري پا به جا، موج تمنا مي شوم
زان دم كه رفتي از برم، تا آخرين دمهاي من
زين چشمهاي پر ز خون، هر لحظه رسوا مي شوم
در اين شب سرد خموش، در اين فغان بي صدا
من چون هميشه در سكوت، choobihttp://www.blogger.com/profile/02209615011663155623noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5200225.post-1059123375208163622003-07-25T01:56:00.000-07:002003-07-25T01:56:15.170-07:00تنها تنهائيست، كه مي شود باورش كرد!
پرده ها آرام آرام كنار مي رفت. و چهره هاي آشنا يكي يكي رخ مي نمود. روزها از آخرين ديدارمان مي گذشت و حال،احساس مي كردم دلم سالها از آنها دور شده است.
تمام توانم را براي ثبت لبخندي گذرا به ياري طلبيدم، تا آنرا روانه ي چهره هاي خسته، اما شادمانشان كنم. گويي آرام و قرار نداشتند! سرشار از دلهره بودند و التهاب و انتظار! انتظار پايان كار. كاري كه روزها برايش دويده choobihttp://www.blogger.com/profile/02209615011663155623noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5200225.post-1058532965169164182003-07-18T05:56:00.000-07:002003-07-18T05:56:04.980-07:00سلام!
نمي دونم اونچه مي نويسم، اينبار روي صفحه ي چوبي نيمكت خونده مي شه يا نه! نمي دونم! فقط اميدوارم...!
شعري كه مي نويسم، با قطعه يي از شعر اخوان ثالث شروع مي شه. و بقيش نوشته هاي خودمه. قاصدك، براي من ياد آور خاطره اي كمرنگ و دور، اما ماندگاره. اشكالات زيادي داره، مي دونم. و بي صبرانه منتظر سيل انتقادات خوبتون هستم!
قاصدك!
قاصدك هان چه خبر آوردي
از كجا، وز كه خبر آوردي
خوش خبر باشي، اما اماchoobihttp://www.blogger.com/profile/02209615011663155623noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5200225.post-1057558355167599052003-07-06T23:12:00.000-07:002003-07-06T23:13:57.956-07:00افسانه ي تلخ
هيزم شكن سرمست،
دسته ي سنگين تبرش را تا شانه بالا مي آورد
و بعد...
ضربه اي ديگر و زخمي ديگر!
پيكر پر توان درخت، كه سالهاي سال نشان از اقتدار جنگل بود،
چه ساده خم مي شود!
از دهان گشاده ي ساقه اش صدايي كوتاه بر مي خيزد،
كوتاه و ناچيز!
طنين ضربه اي ديگر در جنگل مي پيچد و ناله هاي آرام درخت را در خود فرو مي كشد و خاموش مي سازد.
و بعد...!
هيزم شكن در فكر فرداست
در فكر كلبه اي چوبي، با choobihttp://www.blogger.com/profile/02209615011663155623noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5200225.post-1057217505489148462003-07-03T00:31:00.000-07:002003-07-03T00:31:45.426-07:00صداي زنگ ممتد ساعت!
فكر كنم نيم ساعتي هست كه داره مي زنه. بي حد خسته ام. انگار نه انگار كه تاحالا خواب بودم! خستگي شب قبل هنوز از تنم بيرون نرفته. اين بي خوابياي شبانه، آخرش كار دستم مي ده. اما چه مي شه كرد؟! كوله بار درساي نخونده، بدجوري رو دوشم سنگيني مي كنه. تصوير ورقها و جزوه هاي دست نخورده، همينطور از جلوي صفحه ي چشمام مي گذره. انگاري يه كابوسه! يه كابوس ممتد، اونم تو بيداري!
به خودم مي گم، choobihttp://www.blogger.com/profile/02209615011663155623noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5200225.post-1056836652449523392003-06-28T14:44:00.000-07:002003-06-28T14:44:12.426-07:00شبست و باز رنگ دل
چنان روزان ابري تيره و تار است
شبست و در درون بستر كابوس ديرينه
نگارين دختر زيباي دل، تبدار و بيمار است
شبست و باز اعماق گلويم، اين غمين بيشه
ز آوا و صداي جغد شوم درد سرشار است
و زرين كاروان نور را، گويي كه آهنگ عظيمت نيست
و شب پيوسته در كار است...!
بيا امشب به بالينم
بيا و با دو چشمان پر از مهرت
مرا با خود ببر، تا اوج روياهاي شيرينم!
بيا اي دوست
بهر آمدن بشتاب
فانوس اميد امشب choobihttp://www.blogger.com/profile/02209615011663155623noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5200225.post-960001762003-06-24T18:47:00.000-07:002003-06-24T18:47:36.796-07:00بايد...
غروب فصل غم انگيزي ست،
كه در تقويم تازه ي هر روز ورق مي خورد.
نمي خواهمش!
شايد بايد غبار خاكستريش را بر پيشاني تبدار ديروز جا گذاشت
مي خواهم سيصد و شصت و پنج برگ از تقويم زيباي امروزم،
حكايت سپيده دم باشد
حكايت لحظه ي تحويل سال!
مي خواهم در تحول ساكن شوم
مي خواهم بال بگشايم و از پرواز ترانه اي ديگر بخوانم.
ساعتها را بگو بخوابند
بايد زمين و زمان را به خود وا گذارم
آسمان منتظر است!choobihttp://www.blogger.com/profile/02209615011663155623noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5200225.post-958859962003-06-20T23:00:00.000-07:002003-06-20T23:00:57.470-07:00سرزمين سكوت
روزي روزگاري سرزميني بود، همه اش از جنس سكوت!
با حصارهاي بلند و آجري. آجرهاي پخته در كوره ي سوزان سكوت!
رودهايي داشت آرام و بي خروش، با لجنهاي تار و سياه سكوت!
و كوه هايي سرد و خاموش، با آتشفشانهاي خفته و بي نشان سكوت!
مردمانش گنگ نبودند. لال نبودند. مست نبودند، يا ديوانه. نه! نجوا مي كردند و حرف مي زدند و روزگار مي گذراندند، چونان من و تو. و حرف و حديث و حكايتشان، همه سكوت بود و choobihttp://www.blogger.com/profile/02209615011663155623noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5200225.post-957008432003-06-15T19:26:00.000-07:002003-06-15T19:26:04.606-07:00جاده تاريك است و خاموش
نفس در سينه حبس است و ترس آرام، بر صفحه ي كابوس هاي شبانه مان مي خرامد.
تا سپيده اما راهي نمانده!
تيرگي شبهاي بي ستاره را دوام بياور
فانوس روشن صبح را، خود برايت به ارمغان خواهم آورد.choobihttp://www.blogger.com/profile/02209615011663155623noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5200225.post-956201012003-06-12T23:29:00.000-07:002003-06-12T23:29:39.576-07:00گامهايم استوار بود و محكم. دستم حلقه به دسته ي نحيف ساز. و نگاهم خيره به صندلي خالي سن، كه گوئي جز مرا انتظار نمي كشيد. با اطمينان پله ها را يكي يكي بالا رفتم... چند قدم بر سنگفرش ساده ي سن... و حالا زمان، زمان نواختن بود. لحظه ي آغاز كلام.
لحظه ي غريبي نبود. خوب مي شناختمش. آخر اين صحنه را بارها و بارها به چشم ديده بودم. هميشه من بودم و ساز كهنه ام. هميشه من بودم و حرفهاي تكراري. هميشه من بودم choobihttp://www.blogger.com/profile/02209615011663155623noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5200225.post-954291152003-06-08T00:34:00.000-07:002003-06-08T00:34:23.080-07:00آسوده بخواب!
چشمانت خسته اند. روزهاست با داروي بي خوابي خيال، سيرابشان كرده اي تا قدمهاي لرزان انديشه ام را به رفتن و رفتن و نايستادن فرا خوانند. و پلكهاي جدا مانده ات، بي رمق تر از هميشه اند. گويي ديگر بر لحظه هاي طاقت فرساي هجر، آرام و قرار ندارند. سياه مشق نگاهت را خوب مي خوانم. مي خوانم؟! نه! صفحه به صفحه ي اين دفتر هزار نت را از برم. تپش قلبت، آهنگ گامهايت، شمار نفسهايت،... همه با من حرف choobihttp://www.blogger.com/profile/02209615011663155623noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5200225.post-952795312003-06-04T04:53:00.000-07:002003-06-04T04:53:16.480-07:00نمي دانم در نگاهش چه ديدم كه خود را گم كردم. افسوس او رفت و من هنوز خود را نيافته ام...
در شكنج شاخه هاي شب زده
در هبوط ماه
در سياهي عظيم زندگي
دستهاي خالي از تبسمم
حجم خالي تو را رقم نزد.
حال رفته اي
و من هنوز
در پس حصارهاي اشك و آه
به دور خيره گشته ام
خسته ام و در پي تبسمي دگر
در به هر چه شادي است بسته ام.
گاه سايه اي ز تو،
رو به روي چشمهاي خسته ام
زنده مي شود
و من،
چون چكاوكي كه رسته از قفس
choobihttp://www.blogger.com/profile/02209615011663155623noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5200225.post-951248762003-05-31T10:06:00.000-07:002003-05-31T10:06:58.650-07:00انتهاي جاده در ابتدا رقم خورده بود. هر دو مي دانستند كه چه بر سرشان خواهد رفت. راه با همه ي دشواري هايش در پيش چشمشان ذره اي نمود نمي كرد. تنها ترس از پايان بود، كه گهگاه طوفان وار، سرزمين وجودشان را مي كاويد.
جاده صاف و صاف بود و صاف. و بعد انتهاي آن، دو راهه اي كه راه سومي نداشت. ديگر مستقيمي در كار نبود! و آنها هر دو مي ديدند، و هر دو مي فهميدند كه انتها بي شك، گرماي دستان ديگري را نخواهد choobihttp://www.blogger.com/profile/02209615011663155623noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5200225.post-948930472003-05-26T04:45:00.000-07:002003-05-26T04:45:39.296-07:00جورچين حيات
مدتهاست كه در فكرم! در تكاپو براي يافتن پاسخي هر چند ساده و كوتاه، به پرسشهاي طويل و بي پايان اين ذهن مشوش. در تلاش، براي يافتن جاي پايي هر چند كوچك و ناچيز، در ميان دره هاي پرفراز و نشيب وهم. و در تشويش براي رهاندن ساقه ي نحيف دل، از پيچك هاي هرزه ي پيچ در پيچ. در تقلايي شگرف، براي پيدا كردن جا يي كه نمي دانم كجاست! راهي كه نمي دانم كدام است! سهمي كه نمي دانم چقدر است!
آري، جنگي choobihttp://www.blogger.com/profile/02209615011663155623noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5200225.post-947242122003-05-21T23:02:00.000-07:002003-05-21T23:02:04.720-07:00عروج
مي توان در عصر سرد خون و خاك
پاك، چون روياي يك ديوانه بود
در ميان مردمان كور دشت
چشم بود و با زمين بيگانه بود
مي توان با دستهاي گرم عشق
از دل سردي غبار غم زدود
يا كه چون باران خوب نوبهار
از لب خشكي تركها را ربود
مي توان چون سروهاي چارفصل
سبز ماند و چهره اي جاويد شد
بر دل سرد صدف، مرهم نهاد
صاف و روشن، همچو مرواريد شد
مي توان، ذرات پاك نور بود
در دل تاريك شب هم راه برد
جاودان، چون شاه بيتchoobihttp://www.blogger.com/profile/02209615011663155623noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5200225.post-946107592003-05-19T19:08:00.000-07:002003-05-19T19:08:39.260-07:00اتاق كوچك و تاريك بود
و من
خواب آن يگانه را مي ديدم.
پنجره را باز كردم،
نور در فضا جاري بود
و همه جا بوي گل محمدي مي داد
بوي عشق
و بوي ناب معصوميت.
پنجره ها باز بود
وخدا، همچنان مي وزيد.
آ مدم كه چند خطي بنويسم. از روزي بزرگ و ميلادي عظيم. از نزول درياي عشق، بر گوي خاكي زمين. از شگفتي بي پايان جهان، آنوقت كه كودك نور را در آغوش كشيد و به خود باليد. از بي پناهي خورشيد، آنگاه كه در شبه جزيره اي choobihttp://www.blogger.com/profile/02209615011663155623noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5200225.post-943623772003-05-14T18:47:00.000-07:002003-05-14T18:47:04.303-07:00جادوي كوير
من امشب هوايي كويرم. هوايي كوير و هوهوي بادهاي سرگردان، هوايي دشتهاي پوشيده از هيچ، هيچ هاي خاطره انگيز، خاطرات آميخته با تار و پود وجود.
امشب دلم عجيب گرفته است. گرفته است و گويي دستان يقينم، راز گشايش گره ي كورش نمي دانند. گرفته است و انگار خون عشق را ديگر مجال عبور نيست. رگهايم مرداب خونند، ساكت و آرام. و قلبم مي تپد بي آنكه دست بخشايشش، اميد كوره راه رگ باشد. بي آنكه ذره اي سخاوتشchoobihttp://www.blogger.com/profile/02209615011663155623noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5200225.post-941524892003-05-11T09:01:00.000-07:002003-05-11T09:04:05.000-07:00چه كسي كشت مرا؟!
همه با آينه گفتم، آري
همه با آينه گفتم، كه خموشانه مرا مي پاييد
گفتم اي آينه با من تو بگو
چه كسي بال خيالم را چيد؟
چه كسي صندوق جادويي انديشه ي من غارت كرد؟
چه كسي خرمن رويايي گلهاي مرا داد به باد؟
سر انگشت، بر آيينه نهادم پرسان:
چه كسي آخر چه كسي كشت مرا
كه نه دستي به مدد از سوي ياري برخاست
نه كسي را خبري شد، نه هيايويي در شهر افتاد؟!
آينه
اشك بر ديده به تاريكي آغاز غروب
بي choobihttp://www.blogger.com/profile/02209615011663155623noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5200225.post-939749502003-05-07T23:01:00.000-07:002003-05-07T23:01:21.340-07:00نوشته ي زير از عزيزي آشناست، كه سالهاست همدم دلتنگيهاي من است. يار دبستاني من، كه با نوشته هاي زيبايش چندان غريبه نيستم؛
وارد كوچه شد
انتهاي كوچه را كه ديد،
دويد!
دويد و دويد و دويد
در ميان راه
اما،
ز فرط خستگي نشست
و در پيش،
از هراس ديدن هر آشنا
لنگان و پاي كشان،
از انتهاي كوچه رفت
و چه زود گذشت،
آمدن و رفتنش!
و اينجا هنوز صداي گامهايش
در ميان كوچه مي دود
و كوچه آرزو مي كند
كه اي كاش انتهايش choobihttp://www.blogger.com/profile/02209615011663155623noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5200225.post-936522832003-05-02T07:39:00.000-07:002003-05-02T07:52:47.000-07:00باز هم صداي اذان مي آيد. صداي خوب اذان و فرياد بلند لا اله الا الله.
و من اينجا نشسته ام. در ميان درختان سر بلند باغ، و فواره اي كه مست مي چرخد و مي مي افشاند.
و آدمها، آدمهايي كه از طراوت قطره هاي مست مي گريزند، و در پي لحظه اي هستند، براي گريز از اين ساقي دوار.
من ولي باده نخورده مستم.
از جا بر مي خيزم و مركز اين دايره ي عشق را نشانه مي روم.
با گامهايي ايستاده و چشماني گشوده!
آري، با گامهاييchoobihttp://www.blogger.com/profile/02209615011663155623noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5200225.post-932857152003-04-26T00:20:00.000-07:002003-04-26T00:20:39.440-07:00نيايش
من بودم و باد. من بودم و بيد. من بودم و طراوت شبنم. من بودم و ياس. من بودم و صداي قدمهاي نو بهار.
آري، بزمي دلنشين بود و هيچ كم نداشت. هيچ شايد، جز تو.
تو و امتداد پاك نگاهت، تو و آواي خوب دلتنگيت، تو و حتي كوله بار سنگين غمهايت.
اما...
راهي به سوي تو نبود. اگر كه بود، تاريك بود و نمي ديدم. مي گشتم و نمي يافتم.
آري!
تا اينكه ديروز، نور نويد بخش نيايش، بر راه تار من و تو تابيد. و پنجره ي choobihttp://www.blogger.com/profile/02209615011663155623noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5200225.post-929883642003-04-21T09:06:00.000-07:002003-04-21T13:23:50.000-07:00زمين خشک بود. خشک و بی طراوت و گرفته. عبوس و درهم و نا خوش. خراب و پريشان.
و آسمان خسيس و بی سخاوت شهر، نه تبدار و نه غمناک و نه نمناک.
گلوی رود تشنه بود، آسمان اما، جز تيرهای سوزناک آفتاب تموز پيشکش نمی کرد.
باد وحشی، مست می تازيد و می غريد و تار و پود وجود ابرهای کوچک را درهم می شکست.
گمانم ميان خورشيد و هوهوی سرگردان باد، صلح افتاده بود.
صلحی به قيمت نابودی زمين.
و فکر کن که چه می شد اگر تمامchoobihttp://www.blogger.com/profile/02209615011663155623noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5200225.post-927140172003-04-16T06:40:00.000-07:002003-04-17T08:28:23.000-07:00خواسته هاي آدمي را پاياني نيست. هميشه خواسته ايم و هرگز نينديشيده ايم كه در مقابل آنچه به آن اصرار مي ورزيم چه بهايي بايد پرداخت. من خودخواه باز هم هوايي كلاسمان شده ام. گرچه دل مي داند خود كرده را تدبير نيست.
هواي گرفته ي كلاس آزارم مي داد. چشمهايم در پي چيزي مي گشت كه در حصار چارديواري كوچك كلاس نمي گنجيد. توسن قلم شتابان بر پهنه ي كاغذ مي تاخت. نمي دانم شايد در پي عقل غايب مي گشت. اما گويي choobihttp://www.blogger.com/profile/02209615011663155623noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5200225.post-924325612003-04-11T08:32:00.000-07:002003-04-11T08:37:35.000-07:00هزار بار از حوالي گريه گذشتم
يکبار هم نپرسيدي زير اين همه باران چه مي کني.
رگبار بود که بر وجود ويرانه مي باريد
و سيل که ويرانه هاي وجود را مستانه مي کاويد
در پي مهر بودم و تو
تو اي مهربان
تنها و تنها
در زير چتر نگاهت نظاره ام کردي.
چه مي گويي؟
من و شکوه؟!!!
به خدا که تنها تقويم خاطرات رفته را ورق زدم
بگذريم,
مي دانم
ياد خاطرات گذشته را جز آزار حاصلي در پي نيست
براي شکوه هم اينجا نيامده ام
گفتندchoobihttp://www.blogger.com/profile/02209615011663155623noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5200225.post-921704872003-04-07T13:14:00.000-07:002003-04-07T13:14:24.420-07:00حرفهايمان بوي خستگي مي داد. و خوب مي دانم چرا !
انگار كه به آنچه ايمان داشتم، پيله كرده بودم. و فكر كن كه چه سخت است و گرانبار، پرسيدن از چيزي، با آنكه مي داني حاصلي جز آزار پاسخگو در بر نخواهد داشت.
اما چاره اي نبود. بايد در جايگاه متهم مي ايستاد، و با ادله و شهود، آنچه را كه بر زبانش بود به اثبات مي رساند.
مي دانستم چه احساسي دارد. ياد سالهايي دور افتادم. كلاس اول دبيرستان بودم. و هندسه مي choobihttp://www.blogger.com/profile/02209615011663155623noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5200225.post-921704462003-04-07T13:13:00.001-07:002003-04-07T13:13:38.530-07:00اينروزها انگار ديگر هيچكس يادش نمي آيد چندين شانه ي خسته را براي اوج گرفتنش در نورديده است.
بادها هوي كنان مي آيند
با وزيدنهاشان، ابرهاي ترسو، گرد هم مي آيند
ابرها مي گريند
و پس از گريه يشان
چمني مي خندد
و چمن خوشحال است
و چمن در دل خود
فكر مرگ باد است
ليك اي دوست تو گو
گر نباشد بادي
ور نباشد ابري
چمني كو، كه ز خودخواهي خويش
قد علم گرداند
و به چشمان غمين ابري
پوزخندي بزند؟!
با تمام اوصاف
چمن از choobihttp://www.blogger.com/profile/02209615011663155623noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5200225.post-921704112003-04-07T13:13:00.000-07:002003-04-07T13:13:03.140-07:00من دختري هستم زاده بهار.
جسم از خاك دارم و روح از عالم بالا، همچون همه آنان كه هر روز نظاره گرشان هستي. روزي كه چشم گشودم زمين سبز بود، سبز سبز. آسمان آبي، و جايي ميان اين دو، بر شاخه شاخه درختان، شكوفه هاي سفيد بود كه خوشه خوشه مي درخشيد.
آري، گمانم دستان مهربان باران بود كه مرا به مادر زيبايم بهار بخشيد. آن وقت بود كه آخرين قطره هاي پر ترنم باران، بر گونه هاي تازه ام بوسه زدند و مرا به دستان choobihttp://www.blogger.com/profile/02209615011663155623noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5200225.post-921703662003-04-07T13:12:00.000-07:002003-04-07T13:12:19.200-07:00نمي دونم بايد چطور شروع كنم. راستش، شروع هميشه براي من سخت بوده. آخه مي دوني، اون قديم نديما وقتي از صداي خنده يا برق نگاه كسي خوشت مي يومد، مي شد با يه شكلات كوچيك باهاش دوست بشي. اونوقت دستشو مي ذاشتي تو دستتو، انگار كه همه ي دنيارو تو مشت كوچيكت اين ور اون ور مي بردي و مي چرخوندي. اما حالا، به همون اندازه كه زمونه عوض شده يا قدمون بلند، دوست پيدا كردنم سخت شده و پر دردسر.
شايد بهتر باشه اول ازchoobihttp://www.blogger.com/profile/02209615011663155623noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5200225.post-921702872003-04-07T13:11:00.000-07:002003-04-07T13:11:06.700-07:00نيمكت چوببي من اينجاست!
نشسته همچون من، تا تو بيايي. به انتظارت نيست چرا كه مي داند انتظار، اجبارت مي كند به آمدن و اين، هر چه كه معنا دهد، به معناي اختيار نمي تواند باشد. و من اين را نمي خواهم. مي خواهم كه آزاد باشي و رها، چون من. و آنگاه بيايي، كه نوايي در دلت، تو را صدا كند به آمدن و بخواندت به من. مي خواهم كه همنشينم شوي، اما نه به خاطر من، و نه براي هيچ كس ديگر. فقط و فقط براي خودت، دلت، و choobihttp://www.blogger.com/profile/02209615011663155623noreply@blogger.com